De tijd haalt ons in, claimt ons uiteindelijk
Genieten van het moment, elke minuut
Wordt ons gegeven, en kan niet meer weg
Koesterend in ons hart, daar blijft die bestaan
Die ene minuut, die ene dag
Die ene grap, die ene lach

Maar ook die ene traan, die blijft ook bestaan
Als glas rolde hij over je wang
Zo kwetsbaar je nu bent
Als glas rolde hij over je wang

Maar dan is die er weer die lach
Breekt het glas, die ene lach
Die ene grap, even geen zorgen meer
Die ene lach, terwijl je zwaaide.

Woorden, blijven achter hangen, tranen lopend over mijn wangen. Terwijl ik droomde over jou. Je armen om mijn schouders, mijn hoofd rustend op jou schouders. Droomde ik over een plek waar ik thuis zou zijn.
Maar langzaam drijft de droom van mij vandaan. Durfde ik nog maar te zeggen wat ik voelde, en als ik je hoor en spreek dan weer voel. Gevoelens uiten met woorden, niks is moeilijker. De weg vinden naar het labyrinth van de Faun is makkelijker. Daarvoor is men alleen fantasie nodig. Fantasie heb ik genoeg, ik fantaseer hoe jij tegen mij aankruipt. Hoe ik wegkruip in je armen. Allemaal fantasieën maar zoals elke fantasie, probeer ik hem vast te houden. Maar zoals het vast houden als water… glijdt het dan weg in mijn onderbewustzijn. Totdat ik je weer hoor of zie. Dan komen de fantasieën terug.